وى مشهور به ناصرالدّین و معروف به امیرکاابوعبدالله و ملقّب به الراضى بالله بود. او در ابتداى قرن پنجم در دیلم خروج کرد و بالغ بر دوازده سال بر آن نواحى حکومت نمود و توانست مردم را با خود همراه سازد. سپس به آمل مهاجرت کرد و مدّتى در آنجا بسر برد و در همانجا نیز وفات یافت و دفن شد. وى تنها یک فرزند بنام على داشت که در آمل باقى ماند.([2])

 

[1]. ابوعبدالله حسین الناصر الدّین بن أبى محمّد حسن بن زید أبى قاسم بن صالح بن محمّد الأعلم بن عبیدالله بن عبدالرحمن الشجرى بن قاسم بن حسن بن زیدبن امام حسن(علیه السلام).

[2]. مجمع آلاداب 5: 222 ـ 223، الشجره المبارکه: 153، الفخرى: 67، منتقله الطالبیه: 39، الکواکب المشرقه 1: 616 ـ 617.