فهرست مطالب پست:

موقعیّت آرامگاه امامزاده یحیى.

نسب شریف..

یک پیشنهاد

 موقعیّت آرامگاه امامزاده یحیى 

بناى امامزاده یحیى در کنار بازار ساوه است که درنزد اهالى به سیّدیحیى و فرزندش سیّد ابوالرضا ، از احفاد امام موسى کاظم علیه‏ السلام شهرت دارند.

بقعه این امامزاده در میان روستاى حصار قلیچ، در 5 کیلومترى جنوب شرق شهر ساوه واقع شده و از آثار دوره صفویّه است.

ساختمان بقعه داراى یک اتاقِ مرقد با گنبد تک پوش آجرى کم خیز و یک ایوان جنوبى است.

بدنه داخلى و خارجى در هشت ضلعى و داخل آن داراى هشت طاقنماى کم عمق و گچکارى شده است. مرقدِ امامزاده حدود 90 سانتى متر از کف بقعه ارتفاع دارد. بدنه مرقد سنگى و روى آن اندود سیمان است. در سالیان اخیر این بنا مورد مرمت قرار گرفته و ازاره آن سنگ کارى شده است. زمین زیارتگاه حدود دویست متر مربع و در کنار آن قبرستان عمومى اهالى روستا است. این بنا به شماره 1389 و در تاریخ 22/9/1355 در فهرست آثار ملى به ثبت رسیده است.[1]

این بقعه در جنوب مسجد جامع شهر ساوه و در خیابان ساوجى قرار دارد.

پلان بقعه به شکل چهارگوش مربّعى است که در پى، از سنگ و آجر و در بام از کاه‏گل استفاده شده و یک گنبد کم خیز عرقچینى در بالاى بقعه است که دو طرف بام آن به صورت پلکانى طرّاحى شده و درِ ورودى آن اکنون به شکل مشبک آجرى مسدود شده است. کف بقعه به اندازة دو پلّکان از زمین‏هاى اطراف پایین‏تر واقع شده است.

این بقعه در جنوب مسجد جامع شهر ساوه و در خیابان ساوجى قرار دارد.

پلان بقعه به شکل چهارگوش مربّعى است که در پى، از سنگ و آجر و در بام از کاه‏گل استفاده شده و یک گنبد کم خیز عرقچینى در بالاى بقعه است که دو طرف بام آن به صورت پلکانى طرّاحى شده و درِ ورودى آن اکنون به شکل مشبک آجرى مسدود شده است. کف بقعه به اندازة دو پلّکان از زمین‏هاى اطراف پایین‏تر واقع شده است.

بقعة این امامزاده در جنوب غربى روستاى مرق، پس از جادّه سدّ ساوه، و در 50 کیلومترى جنوب غرب شهر ساوه واقع شده است.

ساختمان بقعه، از یک ایوان ورودى الحاقى و یک فضاى آرامگاهى مربّع شکل ساخته شده است. نماى بقعه، آجرکارى جدید است. روى اتاق مرقد، گنبد عرقچینى آجرى قرار دارد که قبلاً روى آن کاشیکارى فیروزه‏اى رنگ داشته ولى به دلیل بروز رطوبت به داخل بنا، در سال 1384 هـ . ش پوشش کاشیکارى آن برداشته شده و سپس سطح گنبد سیمان کارى و بعد از آن قیرگونى و سرانجام ایزوگام شده است.

بقعة این امامزاده در خیابان آیت اللَّه طالقانى  شهر ساوه و در کوچه شوال واقع شده و به «سیّد یحیى» مشهور است.

ساختمان بقعه که از بناهاى دورة قاجاریّه است، شامل یک بناى هشت ضلعى قدیمى است که بر روى پایه‏ هاى ضخیم آن، گنبد آجرى عرقچینى ساخته شده و در سالیان اخیر ایزوگام شده است. ایوان و ورودى بقعه در جانب جنوب است و چندین پنجره در جهات مختلف دارد. در داخل بقعه، گچبرى‏هایى به صورت دایره و بیضى تاج دار به چشم مى‏خورد. در اضلاع هشت‏گانه بقعه، فضاهاى نسبتاً عمیقى طرّاحى شده است.

بقعة این امامزاده در خیابان آیت اللَّه طالقانى  شهر ساوه و در کوچه شوال واقع شده و به «سیّد یحیى» مشهور است.

ساختمان بقعه که از بناهاى دورة قاجاریّه است، شامل یک بناى هشت ضلعى قدیمى است که بر روى پایه‏ هاى ضخیم آن، گنبد آجرى عرقچینى ساخته شده و در سالیان اخیر ایزوگام شده است. ایوان و ورودى بقعه در جانب جنوب است و چندین پنجره در جهات مختلف دارد. در داخل بقعه، گچبرى‏هایى به صورت دایره و بیضى تاج دار به چشم مى‏خورد. در اضلاع هشت‏گانه بقعه، فضاهاى نسبتاً عمیقى طرّاحى شده است.

بقعة این امامزاده در 12 کیلومتری جادة شوسة ساوه به باقرآباد، 400 متری جنوب غرب مرکز بخش طراز ناهید واقع شده و به «شاهزاده هارون» مشهور است.

ساختمان بقعه داراى حرم، گنبد، ایوان و صحن است و به نظر مى‏رسد از ابنیة قرن هشتم هجرى باشد. این بنا، از داخل و خارج به صورت هشت ضعلى با جدارى است که از داخل به دهانة 8 و ارتفاع 14 متر، داراى هشت طاق‌نماى کم عرض، هر یک به دهانة 50/2، عرض نیم و ارتفاع 7 متر با اسپر و بغله‏هاى سفیدکارى مزین به چند قاب آیینه و نقوش ساده از گل و بوته و کتیبه‏هایى تکرارى به خط نستعلیق و هم سطح زمین است که روى آن، جملة «عز من قنع» نوشته شده و این کتیبه‏ها، تعمیرى و جدید هستند. در میان هر یک از لچکى‏هاى روى پوشش نماها (پشت بغل)، ترنجى نمودار است و در میانة این ترنج‏هاى شانزده گانه، عبارات و ابیاتى خوانده مى‏شود؛ از جمله، «بانى تعمیر حاجى سلیمان و استاد حبیب‏اللَّه التماس دعا دارد».

بقعة این امامزاده در پنج کیلومترى جنوب شهر غرق آباد، در میان روستاى بالقلو و در 16 کیلومترى جنوب غربى نوبران واقع شده است.

ساختمان بقعه متعلّق به دوره صفویّه و شامل یک بناى آجرى مدور است که روى آن گنبد مخروطى 12 ترک دوپوش قرار دارد و با آمودى از کاشى لعابدار فیروزه‏اى پوشش داده شده و در ساقه آن نقش چهار على به چشم مى‏خورد. زیر گنبد با گچ، طرح‏هاى گل و بوته نقش بسته و طاقنماهاى کم عمق گچى تعبیه شده است. دور تا دور ازاره با کاشى سبز رنگ پوشش یافته و کف بقعه نیز سنگ مرمر شده است.

بقعة این امامزاده در روستاى نیوشت، در 25 کیلومترى شمال غرب شهر ساوه، بعد از روستاى سقانلیق واقع شده و به «فاطمه بنت مرداویج» نیز مشهور است.

ساختمان بقعه که از آثار دورة صفویّه است شامل، یک ایوان ورودى و یک فضاى آرامگاهى (حرم) است. بر روى اتاق مرقد، یک گنبد آجرى هشت ترک قرار دارد که بر روى ساقه‏اى نسبتاً بزرگ استوار است.

بقعة باشکوه این امامزاده در یک فرسنگى آوه، بین آوه و ساوه و در یک کیلومتری سمت شرق جادة سلفچگان، در خارج از روستای اوجان از دهستان قره‌چای واقع شده و به «شاهزاده عبدالله اوجان» مشهور است.

بقعة باشکوه این امامزاده در یک فرسنگى آوه، بین آوه و ساوه و در یک کیلومتری سمت شرق جادة سلفچگان، در خارج از روستای اوجان از دهستان قره‌چای واقع شده و به «شاهزاده عبدالله اوجان» مشهور است.

بقعة این امامزادگان در 500 مترى شمال دهکدة آوه و 20 کیلومترى شهرستان ساوه واقع شده و به «شاهزاده فضل و سلیمان» مشهور است.

ساختمان بقعه، دارای گنبدى باستانى است که طبق تصریح کتاب «النقض» ـ تألیف شیخ عبدالجلیل قزوینى به سال 556 هـ. ق، و همچنین کتاب «مجالس المؤمنین» قاضى نوراللَّه شوشترى، مدفن فضل، سلیمان و موسى فرزندان بلافصل امام کاظم ‰ است. گنبد بنا، به شکل برجى است که از آجر ساخته شده است. شیوة چیدن آجرها، سطح گنبد را منقوش کرده است.

بقعة این امامزاده در جنوب روستاى جوجین از دهستان قره‏چاى، جادّه قدیم ساوه به قم و در 29 کیلومترى جنوب غربى شهر ساوه واقع شده و به «شاهزاده زکریّا و سیّد زکریّا» مشهور است.

ساختمان بقعه از آثار قرن 8 و 9 هجرى قمرى است که در ابتدا به صورت یک بناى برجى شکل بوده اما در تعمیرات سده‏هاى قبل با احداث یک ایوان و شبستان الحاقى، صورت بنا را به پلان چلیپایى تغییر داده‏اند. مصالح اصلى بنا در پى، سنگ و قلوه سنگ و ملات ساروج و در بدنه، خشت و در بام آن کاه و گل مى‏باشد.

بقعة این امامزاده در میان روستاى حصار قلیچ، در 5 کیلومترى جنوب شرق شهر ساوه واقع شده و از آثار دوره صفویّه است.

ساختمان بقعه داراى یک اتاقِ مرقد با گنبد تک پوش آجرى کم خیز و یک ایوان جنوبى است.

بدنة داخلى و خارجى بنا هشت ضلعى و داخل آن داراى هشت طاقنماى کم عمق و گچکارى شده است. مرقدِ امامزاده حدود 90 سانتى‌متر از کف بقعه ارتفاع دارد. بدنه مرقد سنگى و روى آن اندود سیمان است. در سالیان اخیر این بنا مورد مرمّت قرار گرفته و ازارة آن سنگ کارى شده است. زمین زیارتگاه حدود 200 متر مربّع و در کنار آن قبرستان عمومى اهالى روستا است.

بقعة این امامزاده در ضلع شمالى بلوار خواجه نصیرالدّین طوسى  تقریباً مقابل بقعه سیّد بشیر ـ در شهر ساوه واقع شده و به «شاهزاده حسین» مشهور است.

ساختمان بقعه که از آثار قرن هشتم هجرى است، شامل یک ایوان ورودى در میان دو حجره بزرگ و یک فضاى آرامگاهى مربّع شکل است. پلان اتاق مرقد چهارگوش بوده و یک گنبد نیم کروى آن را دربرگرفته که نماى خارجى آن کاهگل و داخل آن آجرى است. دیوارهاى حرم تا ارتفاع 90 سانتى‏متر با کاشى‏هاى سبز رنگ پوشیده شده و الباقى گچ اندود است.

بقعة این امامزاده در میان گورستان روستاى آوه ـ بین امامزاده فضل و سلیمان و پاسگاه انتظامى ـ واقع شده و به «امامزاده محمّد» نیز مشهور است.

مرحوم فیض  دربارة این زیارتگاه مى‏نویسد:

بقعة این امامزاده در جنوب بلوار خواجه نصیرالدّین طوسى  شهر ساوه (خیابان فلاحت) واقع شده و مورد توجّه اهالى شهر ساوه مى‏باشد.

ساختمان فعلى بقعه، بنایى چهار گوش است که ایوانى باریک در جبهه شمالى آن قرار دارد. داخل بنا چهار طاقنما در چهار ضلع است که در اصل از چهار جبهه داراى درى بوده و فعلا درِ ساده شمالى آن باقى مانده و مدخل دو درِ دیگر را تیغه نموده‏اند.

بقعة این امامزاده در 8 کیلومترى جنوب غربى شهر ساوه و در میان روستاى یل آباد واقع شده و به «شاهزاده اسماعیل» مشهور است.

اصل بنا، متعلّق به دورة صفویّه و به صورت متساوى الاضلاع به قطر و ارتفاع هشت متر با دیوار آجرى بود. در چهارگوشة داخل بنا، نیم طاق‏هایى تعبیه شده بود که صورت بقعه را به فلکه‏اى تبدیل مى‏نمود. پوشش بنا، رسمى بندى آجرى و گنبد آن عرق چینى و نماى خارجى آن، آجر پوش بود. بر فراز بقعه، منارچه‏اى قرار داشت که کاشى‏کارى مختصر در آن مشاهده مى‏شد.

بقعة با شکوه این امامزاده، در مجاورت میدان سرداران شهر ساوه واقع شده و جزء بناهاى قدیمى شهرستان ساوه و یکى از آثار با ارزش میراث فرهنگى کشور است.

بناى امامزاده اسحاق، در چند صد مترى مسجد جامع شهر ساوه قرار دارد و شامل صحن، ایوان و اتاق مرقد مى‏باشد. بناى بقعه، برج گونه و از آثار قرن هفتم هجرى است که در سده‏هاى بعد، واحدهایى به آن افزوده شده است. دهانة بقعه، 6 متر، ارتفاع آن 12 متر و داراى دو درگاه در جانب شمالى و شرقى است که برابر هر یک، ایوانى قرار دارد. ازارة بقعه، با دو گونه کاشى پوشیده شده است؛ در پایین، با کاشى‏هاى هشت گوش فیروزه‏اى و بالاى آن، کاشى‏هاى خشتى سى سانتى‏مترى فیروزه فام با حاشیة برجسته گل و بوته مى‏باشد. متن کتیبة کاشى‏ها، به خطّ برجستة ثلث، شامل سورة مبارکة جمعه است و بر روى آن، تاریخ 676 هـ. ق خوانده مى‏شود. در ارتفاع 5/4 مترى بقعه، کتیبه‏اى گچ‏برى به صورت کمربندى و به خطّ نستعلیق بر روى زمینة گل و بوته، شامل دوازده بیت شعر و با تاریخ 1023 هـ. ق قرار دارد.