وى از سادات جلیل القدر حسنى است که پس از وفات پدر بزرگوارش امام موفّق بالله جرجانى که از علما و فقهاى بنام زیدى و متوفّاى 420 هـ .ق بود، جهت تبلیغ و دعوت مردم به قیام، در گیلان و دیلمان و رى و جرجان مهاجرت کرد و جمع کثیرى با او هم داستان شدند و عاقبت در سال 479 هـ . ق در حالیکه بالغ بر شصت و هفت سال داشت وفات یافت. او از بزرگان سادات زیدى و علماى بنام شیعه زیدیّه است. کتاب امالى کبرى معروف به خمیسیّه و امالى صغرى معروف به اثنینیّه که به نام انوار است از تألیفات او مى باشد.([2])

 


[1]. ابوالحسین یحیى بن حسین ابى عبدالله الموفق بالله الجرجانى بن اسماعیل بن زید بن حسن بن جعفر بن حسن بن محمّدبن جعفر بن عبدالرحمن الشجرى ابن قاسم بن حسن بن زیدبن امام حسن(علیه السلام).

[2]. التحف شرح الزلف: 223