- يكشنبه ۱۸ خرداد ۹۳
شالودة بنا، از سنگ لاشه و ملاط گچ ساخته شده و در تعمیرات اخیر، بخشى از آن با سیمان اندود گردیده است. اتاق یا شبستان ورودى به ابعاد 4×40/7 متر مىباشد که به شبستان دوّم راه مىیابد و به ابعاد 30/3×25/4 متر است. اتاق مرقد اصلى در ضلع شرقى شبستان قرار دارد و به شکل دایره و به قطر 60/4 متر است. اتاق مرقد دوّم به صورت یک چهار طاقى مىباشد، ابعاد آن 25/4×50/2 متر است. این دو اتاق داراى اختلاف سطح مىباشند، به این صورت که حدود چهل سانتىمتر از کف و 20/1 متر از سقف اختلاف دارند. بدنة اتاق اصلى داراى 20/3 متر ارتفاع و اتاق دوّم 90/2 متر ارتفاع دارد. بر فراز بقعه، دو گنبد مخروطى بلند قرار دارد که اوّلى به ارتفاع 60/12 و دوّمى 70/9 متر میباشد و پوشش هر دو با رنگ سفید نقّاشى شده است. در ضلع شمالى بنا، دو در وجود دارد. در اتاق مرقد اصلى، چهار روزنه به شکل مستطیل با ابعاد تقریبى 80×40 سانتىمتر وجود دارند که به فضاى درونى گنبدخانه راه مىیابند. در قسمت پایة مدوّر گنبد، چهار پنجره با قوس نیمه بیضى قرار دارد. طاق اتاقها داراى قوسهاى جناغى و دو سوى ورودى است و دو طاقچه تعبیه شده است. در قسمت فوقانى اتاقها، تزیینات نقّاشى به شکل کنگرهاى به چشم مىخورد. کف و اطراف فضاى داخلى حرم تا ارتفاع 20/1 مترى با سنگ گرانیت پوشیده شده است. در زیر گنبد اوّل، ضریح آلومینیومى به ابعاد 40/2×40/1 متر و ارتفاع دو متر نصب مىباشد. براى ورود به اتاق دوّم، راهرویى به ابعاد 20/1×40/1 متر و ارتفاع دو متر با طاق گلالهاى وجود دارد. این اتاق داراى دو در اصلى در سمت چپ و مقابل راهرو مىباشد و داراى طاقهاى جناغى به ارتفاع 50/2 متر از کف است. در سمت چپ این اتاق، چندین طاقچه تعبیه شده و در سمت راست آن نیز یک ردیف پلّه نُه تایى به عرض هفتاد سانتىمتر و ارتفاع سی سانتىمتر قرار دارد که به پشت بام راه مىیابد. شاید تنها تزیینات به کار رفته را بتوان یک ردیف کاشى نره فیروزهاى رنگ، بالاى ورودى ضلع شمالى دانست که تنها تزیین و آرایه در این بخش از بنا مىباشد. بر بالاى پنجرة دیوار ضلع غربى نیز تزیینات کاشیکارى مشابهى به کار رفته است. تنها اثر قدیمى موجود در بقعه، سنگ قبرهاى قدیمى ـ که مربوط به تاریخ 1032 هـ . ق میباشد ـ و شیر سنگهاى بزرگ صحن امامزاده است. کلیددارى بنا متعلّق به سادات کارتا مىباشد که آنان متشکّل از شش تیره هستند، که خود طوایف مختلف بختیارى را شامل مىشوند. کلیددارى به صورت ماهانه بین تیرهها انجام مىگیرد، امّا در سالیان اخیر هیأت امنا تشکیل شده و تحت نظارت اوقاف مىباشند. اهالى اعتقاد کامل به این زیارتگاه دارند و کرامات زیادى را به سلطان ابراهیم منتسب مىدانند و چنین مشهور است که وى سیّد ابراهیم مرتضى بن عبداللَّه بن حمزة بن امام موسى کاظم است که در سال 378 هـ . ق در این منطقه وفات یافت و کنار وى، همسرش به نام عایشه و فرزندش، سلیمان، ملقّب به شرفالدّین مدفون مىباشند. ظاهراً شجرهنامة فوق صحیح به نظر نمىرسد؛ زیرا در آن ابراهیم مرتضى که فرزند امام هفتم است، فرزند عبداللَّه بن حمزة بن موسى نوشته شده که یقیناً اشتباه است. از طرفى حمزة بن موسى داراى سه فرزند به اسامى على، حمزه و قاسم بود که در میان فرزندان این سه تن، ابراهیم نامى یافت نمىشود. امام فخررازى به هنگام شمارش فرزندان قاسم بن حمزه بن موسى مىنویسد: «اولاد عبداللَّه بن محمّد الاعرابى بن قاسم بن حمز بن امام موسى کاظم در بهبهان سکونت داشتهاند». بعید نیست یکى از فرزندان عبداللَّه، ابراهیم نام داشت که به منطقه ایذه مهاجرت نمود و بعدها به ابراهیم بن عبداللَّه بن حمزه بن موسى خوانده شده است. متأسّفانه در منابع موجود انساب، براى عبداللَّه بن محمّد اعرابى، یک فرزند به نام محمّد ذکر شده و براى او نسل زیادى قایلند. امام فخررازى که اشاره به اولاد عبداللَّه بن محمّد اعرابى دارد، مىگوید که وى داراى چند فرزند بوده است. اهالى روستاى کارتا که به موسوى شهرت دارند، نسب خود را به امامزاده ابراهیم منتهى مىدانند.
- ۱۹۹۳
- ادامه مطلب