درست در زیر گنبد، مقبرهاى آجر چینى شده و روى آن صندوقچهاى قرار داشت که امروزه جاى خود را به ضریح جدید داده است. در ایوان شرقى بقعه که در ورودى اصلى مقبره در آن واقع است، یک طاق رومى و چند هلال پیش و پس مقعر و محدب به درون گوشوارهاى به سمت چپ و گوشوارهاى به سمت راست باز مىشود و در آن در ورودى به بقعه قرار دارد، که بسیار زیبا به نظر مىرسد.
اتاق بقعه ساده و چهار ضلعى است و زینتى ندارد و سقف داخلى گنبد آجرى و ضربى است که با گچ پوشیده شده است. گنبد با احتساب پایههاى آن، 16 طبقه است که به تدریج و با تناسب از ارتفاع اضلاع کاسته مىشود.در بالاى سروک گنبد یک پنجهى فلزى نصب شده است. نوع آجرها تا اواسط دوران قاجار قابل حدس است. سبک بنا سبک عمومى ابینهى دزفول است.
گنبد سفید 16 طبقهى این بقعه، فوق العاده منظم، زیبا، با شکوه است. تپّهى ضلع جنوبى و جنوب شرقى بقعه قدیمى با سفالهاى شکستهى فراوان میباشد. این بقعه از احترام فوق العادة دزفولیها برخوردار است. از اینرو پیوسته به تعمیر و بازسازى آن همّت مىگمارند.
خفته در مزار: چنانکه اشاره رفت، به زعم اهالى این مکان قدمگاه و نظرگاه امام زین العابدین است و حال آنکه طبق مدارک مستند، امام على بن الحسین السجّاد هرگز به منطقة خوزستان و شهر دزفول سفر نکرده، و نمىتواند این مکان قدمگاه آن حضرت باشد. از طرفى وجود صورت قبر در زیر گنبد، کلاً این فرضیه را باطل مىکند، بلکه ما معتقدیم که یکى از سادات زین العابدینى، یعنى از نسل امام زین العابدین که هم نام و هم لقب و نسب به آن امام همام است، دفن شده که نسب شریف او از قرار ذیل مىباشد: على بن أحمد الزاهد ابن جعفر بن محمّد العقیقی ابن جعفر بن عبداللَّه بن الحسین الأصغر ابن الإمام زین العابدین . وى از سادات جلیل القدر، عظیم الشأن حسینى به شمار مىآمد. پدرش به زهد و تقوى مشهور بود، از اینرو فرزندش على نیز به این خصال پسندیده، متصف بوده و ملقب به زین العابدین گشته است.
علّامه ابن طباطبا، فرزندان على بن أحمد الزاهد را در اهواز ساکن مىداند. علّامه عبیدلى نسّابه، چهار فرزند براى وى شمارش نموده که اسامى آنها عبارتند از: أبو زید جعفر، عبداللَّه، الحسن، و محمّد أبو جعفر.
امامزاده عبداللَّه، و محمّد بازار شوشتر فرزندان همین امامزاده به شمار مىآیند که شرح حال و زندگانى و معمارى بقاع آنان را مرور کردیم. به هر حال، این همان شجره نامهاى است که ابن طباطبا به آن اشاره داشته، و مؤلف کتاب الدّرة الذهبیّه فی إکمال منتقلة الطالبیّه قایل به مدفون بودن وى در بقعة مذکور در شهر دزفول دارد. و اشاره مىکند که وى در ربع اوّل قرن چهارم هجرى وفات یافته است.
