در مرکز روستاى دیزان و در ضلع جنوبى مسجدِ روستا، برج مقبرهاى وجود دارد که از بیرون دایره و از داخل ششضلعى بوده و داراى گنبد دو پوشهاى است که از داخل عرقچین و از خارج رُک مىباشد.
نماى داخلى بنا عبارت از شش طاقنما مىباشد که در داخل اضلاع ششگانه احداث شده و داراى طاق جناغى مىباشند. تمامى سطوح داخلى بنا با گچ اندود شده و در ورودى بنا نیز که در داخل ضلع جنوبى بنا احداث شده درگاه کوچکى است که امکان ورود و خروج را فراهم مىنماید.
در داخل بقعه قبرى وجود دارد که روى آن صندوق چوبى به عنوان معجر قرار داده شده که فاقد هرگونه ویژگى هنرىمى باشد. چند سنگ قبر متعلّق به قرن 11 و 12 هـ . ق در داخل امامزاده وجود دارد که ظاهراً از قبرستان اطراف امامزاده به آنجا منتقل شده است.
نماى خارجى مقبره با گچ اندود شده و گنبد آن را با ورق گالوانیزه (شیروانى) پوشیدهاند. در حال حاضر اهالى روستا مشغول احداث اتاق بزرگى در جنوب امامزاده مىباشند که قرار است بهعنوان نمازخانه و کفش کنِ مقبره از آن استفاده شود. درِ ورودى بقعه داخل راهرویى قرار گرفته که حد فاصل میان مقبره و اتاق الحاقى احداث شده است.
در مورد نام صاحب این بقعه در بین اهالى اختلاف نظر وجود دارد. برخى او را شیخ حسین، گروهى او را پیر حسین و تعدادى نیز ملاحسین دیزانى معرفى مىنمایند. گفته مىشود او از عارفان یا فقیهان عصر خود بوده و مریدان زیادىداشت.
برخی نیز از او با عنوان امامزاده حسین یاد میکنند که با چهار واسطه به امام سجّاد نسب میرساند.
با توجّه به شواهد و مدارک به دست آمده از جمله سنگ قبرهای موجود و سب بنا به نظر مى رسد قدمت آن به قرن دهم و یازدهم تعلّق داشته باشد.
این بناى ارزشمند به شمارة 7050 و در تاریخ 12/11/1381 در فهرست آثار ملّى و تاریخی به ثبت رسیده است.
