بقعة این امامزادگان در چهار کیلومترى شمال غرب روستاى کردان و در غرب روستاى چندار روى تپّهاى مرتفع و در کنار گلزار شهداى چندار و قبرستان عمومى آن با چشم انداز مناسب واقع شده است.
ساختمان بقعه شامل ایوانى با سقف چوبى در ضلع شرقى و یک سالن نسبتاً بزرگ در ضلع غربى است. در وسط این سالن دو ضریح چوبى و در ضلع شمال آن دو اتاق کوچک قرار دارد. اتاق غربى محل دفن حاج حیدرخان معروف به شهابالسلطان است که پس از مشاهده کراماتى از این امامزاده این بنا را احداث نموده و اتاقى شرقى محل دفن فردى مسیحى است که حدود 150 سال پیش در این مکان مسلمان شده ولى مورد غضب هم کیشان خود قرار گرفته و کشته شده است. اهالى محل پس از اطّلاع از شهادت این مسیحى تازه مسلمان او را با احترام تا این محل تشییع نموده و سپس در جوار امامزاده دفن کردها ند.
بناى فعلى امامزاده آجرى است که با کاهگل اندود شده و با گچ، سفید گشته است. سقف آن به صورت ضربى پوشیده شده و گنبدى عرقچینى روى آن احداث گشته است. بقعه با تیرهاى چوبى کلاف بندى شده و به عنوان داربست عمل مىکند و در استحکام بنا نقش مؤثّرى دارد. ظاهراً قدمت بنا به دروة زندیه مىرسد و در سالیان قبل به خصوص 5 سال قبل تعمیراتى در آن صورت گرفته است.
حسب اطّلاعات واصله درهای قدیمی و ارزشمند این بقعه حدود 16 سال پیش توسّط سارقان، دزدیده شده بود که هنگام خروج از کشور توسّط مامورین مرزی جمهوری اسلامی باز پس گرفته شد و هم اکنون در یکی از موزههای سازمان میراث فرهنگی نگهداری میشود.
به اعتقاد اهالى، امامزاده عبداللَّه از نوادگان امام زین العابدین و جناب صالح از یاران آن بزرگوار است. برخى نیز عبداللَّه و صالح را دو برادر ذکر نمودهاند.
این بنا به شمارة 10826 و در تاریخ 2/11/1382 به ثبت آثار ملّى و تاریخى رسیده است.
