بقعة این امامزاده در 15 کیلومترى شمال غربی شهر کهک و در شمال غربى روستاى صرم واقع شده و به سلطان محمود مشهور است.
بناى مزبور، از خارج هشت ضلعى و از داخل به صورت مربّع متساوى الاضلاع به طول پنج و ارتفاع هشت متر است که در هر ضلع، شاهنشینى ساخته شده است و از هر شاهنشین درى به خارج گشوده مىشود.
بناى بقعه، با تعبیه نیم طاقىهایى از داخل به هشت ضلعى و سپس فلکهاى تبدیل شده و پاکار گنبد عرقچینى بر آن قرار گرفته است.
مصالح به کار رفته در این بقعه آجر است و نماى داخلى آن نیز سفیدکارى ساده و خالى از تزیینات هنرى است. در جانب شرقى و شمالى بقعه، ایوانى ساده و در جهت جنوبى آن رواقى چشمه پوش و مرکب از سه قسمت به چشم مىخورد.
این زیارتگاه به شماره 4773 و در تاریخ 23/11/1380 به ثبت آثار ملّى و تاریخی رسیده و تعمیراتى در آن انجام گرفته است.
به اعتقاد مرحوم فیض ، این زیارتگاه مدفن سه تن به نامهاى «سلطان محمود»، «شاهزاده سلیمان» و یک زن به نام «ستى زینب» است.
سلطان محمود فرزند محمّدبن زید بن على الاکبر بن
محمّد السلیق بن عبیداللَّه بن محمّد بن حسن بن حسین
الاصغر بن امام زین العابدین است که زینب خاتون همسر
و سلیمان فرزند او مىباشد.
وى از چهرههاى تابنده طالبیان در اهواز بود که در سال 298 هـ . ق علیه واثق، خلیفه عبّاسى قیام کرد و شهر واسط را به تصرّف خود در آورد و بر بخشهایى از جمله اهواز، شوش، شوشتر و دزفول فائق آمد تا سرانجام خلیفه، امیر حسین بن سهل بن عبداللَّه جرشى را با قوایى مجهّز به مقابله با وى گسیل داشت. او شهر واسط را محاصره کرد و جنگهایى بین طرفین به وقوع پیوست و تعدادى از دو طرف کشته و زخمى گشتند تا سرانجام سلطان محمود فهمید که توان مقاومت را ندارد لذا با یاران وداع گفت و از تاریکى شب استفاده کرد و از واسط بیرون آمد و به سوى قم که مرکز اصحاب وفاق بود حرکت کرد. امّا از خوف ماموران خلیفه به طور مخفیانه در دهکده صرم مىزیست و نام و نسب خود را پنهان مىداشت. در همین خلال سیّده زینب خاتون که از سادات موسوى بود به حباله نکاح وى درآمد و از او فرزند پسرى بنام سلیمان متولّد گشت. این خانواده یکى پس از دیگرى در همین منطقه وفات یافته و در این مکان به خاک سپرده شدند.
