بقعة این امامزاده در یک کیلومترى غرب روستاى کاسوا از توابع بخش خلجستان قم قرار دارد و به شاهزاده احمد بن علی مشهور است.
ساختمان بقعه، بنایى قدیمى و با توجّه به اشعارى که بر روى صندوق آن حک شده، به سال 1007 هـ . ق، هم زمان با حکومت شاهعبّاس صفوى مربوط مىشود. نکته اصلى و بارز بنا، اصالت نقشه آن است که با توجّه به الحاقات آن در دورههاى مختلف، خدشهاى به آن وارد نشده است؛ همچنین چگونگى قرارگیرى آن بر روى تپّه و اشراف به ایوان جنوبى و فضاى سر سبز دامنه تپّه از نکات مورد توجّه این بنا است.
این بنا به شماره 6519 و در تاریخ 7/7/1381 به ثبت آثار ملّی و تاریخى رسیده است.
دربارة شخص مدفون در این بقعه، دو دیدگاه است. برخى او را از نوادگان امام سجّاد مىدانند که نسب شریفش با چهار واسطه به آن حضرت منتهى مىشود که از قرار ذیل است:
سیّد احمد بن بن علىالشاعر بن ابىمحمّد حسنالشجرى بن علىالاصغر بن عمرالاشرف بن امام على بن الحسینالسجّاد .
وى مکنّى به ابوالحسین و ملقّب به صوفى، و سیّدى جلیلالقدر، عظیمالشان و بسیار بزرگوار بود. او به جهت زهد و عبادت زیاد به صوفى ملقّب شد. سیّد احمد برادر امام حسن بن على الاطروش ـ مؤسّس دولت علویان طبرستان ـ است که ظاهراً از طرف برادر خود مأمور به قم شده بود. در بعضى از منابع آمده است که سیّد احمد صوفى پس از وفات برادرش و اختلاف فرزندان او در جانشینى پدر، به قم مهاجرت نموده و گوشه انزوا را براى عبادت خداوند برگزیده و به روستاى کاسوا مهاجرت نموده و در همان جا وفات یافته است.
امام فخر رازى، نخستین عالم انساب است که از مهاجرت او
به قم خبر داده است. سیّد احمد، عموى مادر سیّد رضى و
سیّد مرتضى است. ابن عنبه، کنیه سیّد احمد را ابوعلى نوشته و براى او فرزندى به نام ابوطاهر محمّد الموسوس ذکر مىنماید که نسلش در مصر بودهاند.
مرحوم عبّاس فیض معتقد است که احمد بن علىالشجرى در مزار بابلان و در اطراف حرم حضرت معصومه دفن شده است. ولى امروزه اثرى از قبروى نیست.
عدّهاى دیگر، شخص مدفون در این بقعه را ابوعلى احمد بن على بن محمّدالشجرى بن عمرالاوسط بن علىالاصغر بن عمرالاشرف بن امام زینالعابدین مىدانند که پسر عموى شخص اوّل، و بنا به نوشته امام فخر رازى در قم نقیب و سرپرست سادات و به صاحب خال مشهور بود. ابنطقطقى از قول ابنمهنّا چنین نقل مىکند: در قم جمعیّتى از فرزندان او را دیده است. او فرزندى به نام حسن، و از او ابوطالب محمّد، و ابوالقاسم جعفر به وجود آمده است. به هر حال، هر یک از دو شخصیّت فوق، از مشاهیر سادات حسینى قم و از علما و زهّاد عصر خود بودند. و وفات آنان با توجّه بهواسطهها در نسب شریفشان در نیمه اوّل قرن چهارم هجرى اتّفاق افتاده است.
