این حسینیه در انتها و حاشیه غربى خیابان مولوى شهر قزوین قرار گرفته است و بخشى از شانزده عمارت تو در تو و پیوسته است که در سال 1275 هجرى قمرى به سرمایه مرحوم «حاج محمّد رضاى امینى» از تاجران قزوین ساخته شده است. بناى حسینیه از سه تالار در جهت شرقى و غربى تشکیل شده است که به موازات یک دیگر واقع شدهاند و با اُرُسىهاى چوبى زیبایى به یکدیگر ارتباط پیدا مىکنند. تالار میانى از دو تالار دیگر بزرگتر است و طول آن 18 متر و عرض آن 5 متر است. طول و عرض دو تالار شمالى و جنوبى، 10 و 5 متر است.
در انتهاى شرقى و غربى هر یک از دو تالار جنوبى و شمالى، دو اتاق کوچک ساختهاند. تالار جنوبى داراى نه دهانه ارسى کشویى مشبّک با شیشههاى رنگى بسیار زیبا از شاهکارهاى هنرى این مجموعه است. سقف تالار نیز داراى تزئینات نقاشى همراه با آیینه کارى است. تزئینات گچبرى،چوب و آیینه کارى این تالار به گونه بسیار هماهنگ و زیبایى با یک دیگر تلفیق شده اند.
تالار میانى که از دو تالار دیگر بزرگتر است، داراى طاقچهها و رفهاى
کاسهاى مزیّن به آیینه کارى و گچبرىهاى بسیار زیباست. این تالار با دو پنج
درى به تالارهاى شمالى و جنوبى متّصل مىشود. در نیم دایره بالاى پنج
درى که به ایوان شمالى راه مىیابد، بروج دوازده گانه نقش شدهاند. سقف
این تالار به سه بخش تقسیم شده است: بخش میانى داراى تزئینات گچ برى
همراه با آیینه کارى است، و در دو بخش دیگر با نقاشى روى چوب و آیینه
کارى، تزئینات هندسى جالبى پدید آوردهاند.
این تالار از راه شش در، در دو جبهه شرقى و غربى به اتاقهاى دو سوى
تالار ارتباط پیدا مىکند. در زیر تالارها، بخش هایى چون سردابه، زیرزمین،
شربت خانه، انبار و آشپزخانه ساخته شدهاند که به هر دو حیاط شمالى و
جنوبى راه دارند. حیاط جنوبى از حیاط شمالى بزرگتر است و حوض
بزرگى نیز دارد.
دیواره شمالى حیاط جنوبى سنگى است و نقشهاى برجسته فراوانى
دارد. با گذشت زمان، سنگهاى دیواره فرسوده شده و بسیارى از نقشهاى
آنها از میان رفته است.
