وى از سادات جلیل القدر، شجاع و فقیه اهل بیت(علیهم السلام) بود که درسال 430 هـ .ق در دیلم قیام نمود و پس از فتح مناطق زیادى از این سرزمین به خواهش زیدیان یمن به آنجا رفت و پس از اندکى، بسیارى از مناطق من جمله مذحج، همدان و خولان را متصرّف شد و به عنوان امام زیدى شناخته شد تا اینکه سرانجام در نیمه سال 454 هـ .ق در منطقه ردمال مذحج به شهادت رسید. از آثار او کتاب برهان در علوم قرآن و کتاب مطرفیه مسمّى به رسالة المبهجه فى الرد على الفرقه الضالة المتلجلجه است.([2])

 

[1]. ابوالفتح دیلمى الناصر بن حسین بن محمّدبن عیسى بن محمّدبن عبدالله بن احمد بن عبدالله بن على بن حسن بن زیدبن امام حسن(علیه السلام).

[2]. سمط النجوم العوالى 4: 192، الشافى: 338ـ339. التحف شرح الزلف: 218ـ221. الکواکب المشرقه 3: 60ـ61.