بقعة این امامزاده در میان روستاى ایج از دهستان لاسگرد بخش سرخه و در فاصله 27 کیلومترى شهر سرخه واقع شده و به بقعه شیخ معروف است و در گذشته به آن سلطان درویش هم مىگفتند. از شجره نامه مدفونین در بقعه اطّلاع دقیقى در دست نیست، لکن تعدادى از معتمدین محل که سالها متصدى بقعه بودهاند معتقدند که این بقعه از آثار دورة قاجاریّه و ذوزنقهاى و دارای سه قبر گچى به ابعاد 180×2 و بلندى 50 سانتىمتر است که متعلّق به شیخ محمود، شیخ حسین و شیخ احمد نامی است که بر روى آنها یک ضریح چوبى مشبّک بدون سقف به ابعاد 56/2×20/2 و ارتفاع 35/1 سانتى متر وجود دارد. گنبد بدون ساقه و به شکل عرقچینى و ارتفاع آن از پشت بام حدود 3 متر است. ارتفاع ایوان 6 متر و عرض راهرو ورودى به اتاق آرامگاه 45/1 متر و در دو طرف آن دو تخت (سکو) به ابعاد 50/4×40/2 متر وجود دارد.
آرامگاه فاقد حریم بوده و اطراف بقعه محل دفن اموات اهالى روستا مىباشد. مساحت زیر فضاى بقعه 25 متر مربّع است.
این بنا به شماره 4424 و در تاریخ 5/9/1380 به ثبت آثار ملّی و تاریخى رسیده است.
