بقعة این امامزاده در 34 کیلومترى شهر دلیجان و 3 کیلومترى غرب روستاى مهدى آباد (کره جار سابق) کنار درّهاى سرسبز واقع شده است و به «شاهزاده ابوالفضل» مشهور است.
ساختمان بقعه، از خشت وگل ساخته شده و متعلّق به دورة صفویّه و تاریخ سال 1075هـ . ق دارد گنبدى مخروطى شکل بر فراز بقعه قرار داشت و همچنین ایوانى در سمت شرق با نماى آجرى بود. درون این زیارتگاه، سفیدکارى شده و یک صندوق چوبى به بلندى یک متر و ضریح مشبّک به بلندى 5/1 متر، از مرقد محافظت مىکرد. در قسمت شمال بقعه، یک فضاى مستطیل شکل کوچکى به عنوان شبستان بود. حرمِ امامزاده به صورت هشت ضلعى و داراى گنبد دوپوش و سردر آن داراى نقّاشى، بر روى گچ وجود داشته است.
متأسّفانه، بناى قبلى تخریب گردید و به جاى آن، بناى جدیدى ساختهاند که شامل یک گنبد پرخیز آجرى یک پوش و یک اتاق مرقد هشت ضلعى به قطر حدود 5/8 متر با شانزده نورگیر در زیر گنبد است.
اهالى، بر این اعتقادند که امامزاده ابوالفضل از فرزندان
امام موسى کاظم مىباشد. برخى نام اصلى آن حضرت
را فضل دانستهاند.
بناى قبلى امامزاده ابوالفضل، به شمارة 6967 و در تاریخ 27/8/1385 به ثبت آثار ملّی و تاریخى رسیده است.
