بقعة باشکوه این امامزاده در 12 کیلومترى جنوب غربى روستاى بیشه دراز، در 50 کیلومترى غرب شهرستان دهلران و در نزدیکى مرز ایران و عراق، در منطقه‏اى به نام «نصریان» واقع شده است.

ساختمان امامزاده بسیار قدیمى بود، امّا سقف نداشت. بر طبق باورهاى مردم منطقه، دیوارهاى آن سقف را نمى‏پذیرفتند. در زمان جنگ تحمیلى عراق علیه ایران و در سال 1359 هـ. ش به تصرّف ارتش عراق در آمد و دچار خسارت زیادى شد. پس از پایان جنگ و با شروع بازسازى مناطق مسکونى شهرستان دهلران، بقعة این امامزاده نیز پس از تخریب، به شکل با شکوهى بازسازى شد.

بناى کنونى شامل ایوان، گلدسته، گنبد، ضریح و صحن است. ایوان زیباى بقعه که به ابعاد 4×6 متر و ارتفاع هشت متر مى‏باشد، سراسر با کاشى‏هاى فیروزه‏اى و با آیات قرآن تزیین گردیده و بر بالاى آن، دو گلدسته به ارتفاع تقریبى 5/2 متر تعبیه شده است. در جانبین ایوان، دو شبستان قرار دارد که توسّط درى به اتاق مرقد راه مى‏یابد. اتاق مرقد به ابعاد 8×8 متر مى‏باشد که در وسط آن ضریح امامزاده قرار دارد و بر بالاى آن گنبد بسیار زیباى بقعه که به قطر هشت و ارتفاع بیش از 10 متر است، استوار مانده و سراسر با کاشى‏هاى آبى آسمانى در زمینة گل و بوته تزیین شده است.

این امامزاده به جهت کرامات زیاد، مورد احترام خاصِّ اهالى خوزستان و شهرستان‏هاى همجوار دهلران مى‏باشد.

دربارة شخص مدفون در این بقعه، اقوال مختلفى است. مرتضى اکبرى در این باره مى‏نویسد:

«بر طبق شجره‏نامه‏اى که در دست است، وى از نوادگان محمّد حنفیه مى‏باشد. امّا عدّه‏اى او را از نوادگان موسى بن جعفر (دانسته و نام او را ابراهیم بن احمد بن جعفر مى‏دانند. گروهى ایشان را از فرزندان امام محمّد باقر (و گروه دیگر، وى را فرزند مالک اشتر دانسته‏اند. دربارة او گفته‏اند: در عراق زخمى شده و با بدن مجروح وارد خاک ایران مى‏شود. شبى را در منصورآباد (مهران فعلى) سپرى مى‏کند و فردایش براى بازگشت به بصره، وارد منطقة نصریان مى‏شود و در آن جا شهید مى‏شود».

نحوة شهادت امامزاده ابراهیم قتال با یک شخصیّت همخوانى دارد، که آن هم نوادة حضرت ابى‏الفضل العبّاس (است. این نظریّه را نخستین بار، علّامة نسّابه، سیّد جعفر اعرجى بیان داشته و مى‏نویسد: «ابراهیم ‏جردقه بن الحسن بن عبیداللَّه بن العبّاس بن على بن ابى‏طالب (و کان من الزهّاد و العبّاد، الادباء و الصلحاء و النساک الفقهاء، نزل فى الجبل الاحمر الریفى من جبال باکسایا سنین متطاوله الیان توفى عن عقب». یعنی: ابراهیم جردقه از زاهدان، عابدان، ادیبان، صالحان، پرهیزکاران و دانشمندان عصر خویش بود. چند سالى در کوه‏هاى ریف از کوه‏هاى باکسایا سکونت اختیار نمود و در همان جا به سر مى‏برد، تا این‏که در همان جا وفات یافت. او داراى فرزندانى است. سیّد امین رجبى نسّابه، همین قول را پذیرفت و معتقد است که شخصیّت فوق با مکان کنونى و موقعیّت جغرافیایى مطابقت دارد. از طرفى، علماى انساب از سکونت فرزندان عبیداللَّه بن حسن بن عبیداللَّه بن عبّاس الشهید (
در منطقة جبل خبر داده‏اند.

ابراهیم جردقه یکى از بزرگ‏ترین علویان عصر خویش
بود که علاوه بر زهد و تقوا، از فقهاى بنام اهل‏بیت (
به شمار مى‏رفت. پدر بزرگوارش از روات حدیث بود و در
سن 67 سالگى وفات یافت. ابراهیم سه برادر داشت که در ادامه ذکر می‌گردد:

1. ابوالفضل العبّاس، که ملقّب به شاعر و معاصر هارون الرشید و مأمون عبّاسى بود و به عنوان عالم و شیخ و اهل شعر بود. او امیر حجاز و خطیب و شاعر این شهر به شمار می‌رفت.

2. حمزه، شبیه به امیرالمؤمنین (که بسیار زیبا و محدّث بود. مأمون عبّاسى هنگامى که او را دید، بسیار تعجّب کرد و دستور داد پنجاه هزار درهم به او بدهند. 3. عبداللَّه اصغر که مأمون او را والى مکّه و مدینه گردانید. بنابراین موقعیّت اجتماعى و علمى این خاندان بر کسى پوشیده نیست. از این رو بیهقى دربارة وى مى‏نویسد: «ابراهیم الفقیه الأدیب، له عقب من الامراء و الرؤساء بمصر و شام یعرف ببنى جردقه». یعنی ابراهیم از فقها و ادبا بود و نسلش از امرا و رؤساى مصر و شام بودند که به فرزندان جردقه مشهور شدند.

سیّد ابراهیم جردقه، صاحب پنج فرزند به اسامى احمد، على، حسن، محمّد و جعفر بود. در میان فرزندانش، فقط على، که یکى از بخشندگان بنى هاشم بشمار مى‏رفت و داراى نسل زیادى بود، و حسن نسل داشته‌اند. او نواده‏اى به نام محمّد بن حسن بن ابراهیم دارد که مشهور به قتیل است. گویند به دست بنى الحسن به شهادت رسید.

متأسّفانه، مرحوم اعرجى ننوشته که چگونه و به چه جهت ابراهیم جردقه در این مکان سکونت اختیار نموده است. شاید، هم عصر بودن ابراهیم با مأمون عبّاسى و ناآرامى‏هاى بغداد در جریان قیام ابن طباطبا و ابوالسرایا و همچنین قیام زید النار باعث شد تا آن بزرگوار یا به عنوان جهادگر و یا این‏که از معرکة کار و زار بگریزد و به این منطقه پناه آورد و سپس وفات یابد.